Kiedy siać marchew

Wczesna wiosna to główny termin

Metodyka integrowanej produkcji marchwi, przygotowana przez Instytut Ogrodnictwa w Skierniewicach i zatwierdzona przez PIORiN, wymienia trzy terminy siewu:

W praktyce najczęściej sieje się wczesną wiosną, zwykle od połowy marca do początku kwietnia. Marchew dobrze to znosi, bo kiełkuje już w temperaturze 5 °C.

Siew późnoletni i przedzimowy metodyka ocenia jako bardzo zawodne. W praktyce stosuje się je bardzo rzadko, bo wschody są niepewne, a nasiona drogie. Wiosną 2027 trzymaj się więc terminów wiosennych.

Termin według tego, kiedy chcesz zbierać

Marchew nie ma jednego terminu siewu. Metodyka dobiera go do przeznaczenia. Najwcześniej sieje się marchew na wczesny zbiór pęczkowy, od końca lutego do początku kwietnia, i zbiera ją w czerwcu i lipcu.

Marchew na pęczki zbierane od sierpnia możesz siać od kwietnia aż do połowy lipca. Marchew do jedzenia latem i jesienią siej od kwietnia do czerwca, a zbieraj od sierpnia do października. Marchew do długiego przechowywania sieje się w maju i zbiera w październiku. W tabeli metodyki ten termin zapisano skrótem „V poł.”, więc dokładnej połowy maja nie da się z niego odczytać.

Dzięki kolejnym siewom marchew pęczkową z pola zbierzesz według metodyki od początku czerwca aż do końca października.

Głębokość, rozstawa i gęstość siewu

Metodyka zaleca siać na głębokość 1,5–2,5 cm. Na glebach lżejszych siej głębiej, na cięższych płycej.

Rozstawa. Przy siewie na płasko rzędy są zwykle co 30 lub 45 cm. Na zagonach podwyższonych, szerokich na około 150 cm, rzędy mogą być co 10–15 cm. Metodyka odradza rzędy węższe niż 20 cm tam, gdzie chwasty usuwa się mechanicznie.

Gęstość. Zbyt gęsty siew daje zniekształcone korzenie. Liczba nasion na metr kwadratowy zależy od przeznaczenia: 200–250 na wczesne pęczki, 120–180 do jedzenia i przechowywania, 80–100 dla dużych korzeni do przetwórstwa i 150–200 dla średnich.

Nasze źródła nie opisują przerywania marchwi w ogrodzie. Jeśli wschody są za gęste, kieruj się tymi liczbami.

Gleba i płodozmian

Marchew najlepiej rośnie na glebach średnio zwięzłych i lekkich, piaszczysto-gliniastych, bogatych w próchnicę. Nie nadają się gleby bardzo ciężkie, zaskorupiające się, kamieniste, podmokłe i bardzo kwaśne. Na glebie mineralnej pH powinno wynosić 6–7, na torfowej 5,5–6.

Płodozmian. Według metodyki marchew może wracać na to samo pole nie częściej niż co 4 lata. Nie siej jej po marchwi, pietruszce, selerze, burakach, pasternaku ani ziemniakach.

Obornik. Nie siej marchwi w pierwszym roku po oborniku. Instytut Ogrodnictwa pisze, że obornik zwiększa ryzyko porażenia przez połyśnicę marchwiankę i sprzyja rozwidlaniu korzeni. Więcej o przygotowaniu nawozu organicznego przeczytasz w artykule Jak zrobić kompost.

Termin siewu a połyśnica marchwianka

Połyśnica marchwianka to groźny szkodnik marchwi. Według poradnika sygnalizatora Instytutu Ogrodnictwa rozwija 2 pokolenia w roku:

Muchówki latają w temperaturze 7–25 °C, a najbardziej aktywne są przy 12–18 °C, rano i późnym popołudniem.

Poradnik nie podaje, jak termin siewu zmienia szkody. Wskazuje za to, gdzie ryzyko jest największe: w zagłębieniach terenu, w miejscach mało przewiewnych, przy zbyt gęstym siewie i blisko drzew, żywopłotów i innych nasadzeń, które dają cień. Metodyka ochrony marchwi także odradza siew w pobliżu dużych skupisk drzew, zwłaszcza topól.

Woda i pękanie korzeni

Marchew jest wrażliwa na brak wody w czasie wschodów. Najwięcej wody potrzebuje, gdy rosną korzenie, mniej więcej przez dwa miesiące przed zbiorem.

Uważaj z wodą pod koniec sezonu. Według metodyki zbyt wysoka wilgotność w tym okresie, zwłaszcza przy późnym zbiorze, sprzyja nadmiernemu przyrostowi korzeni i ich pękaniu. Pękanie wywołują też gwałtowne zmiany wilgotności gleby. Najlepiej podlewaj równo i regularnie.

Kolor korzeni też zależy od pogody. Metodyka ochrony marchwi podaje, że korzenie gorzej się wybarwiają, gdy w czasie ich wzrostu temperatura długo jest niższa niż 15 °C.